พร่างพรายในความเงียบงัน

ต้นมะนาวตอนนี้มีห้าใบแล้ว สูงประมาณครึ่งคืบ เป็นของโทเบียส ปลูกในกระถางเก่าของต้นกระบองเพชรที่ตายลง เขาใช้ปลายนิ้วขุดผิวดินออกเล็กน้อยแล้วหยอดเมล็ดลงไป จากนั้นกลบหน้าดินและตบเบาๆ พรมน้ำจนชื้นแล้วคอยหยอดน้ำ วันละสามสี่หยด โทเบียสบอกว่า กว่าเราจะได้ลูกมะนาวจริงๆ (แบบที่ไม่ใช่ลูกเลมอน) มาให้ฉันทำกับข้าวแต่ละครั้ง เราจะต้องขับรถข้ามเขาไปซื้อถึงฝั่งสวิส ถ้ามันสามารถแตกยอดและเติบโต ฉันจะได้รู้สึกเหมือนอยู่ใกล้บ้านขึ้นอีกนิด จากที่นี่ใกล้บ้าน อย่างนั้นหรือ ฉันอาจเคยคิดว่าเมืองไทยเป็นบ้านของฉัน แต่นั่นก็นานมาแล้ว วันที่มะนาวแทงลำต้นอ่อนขึ้นสู่ผิวดินเป็นวันที่ฝนตก หลังเลิกงานและปั่นจักรยานกลับมาถึงบ้าน โทเบียสก็ล้างมือ ล้างเท้า เปลี่ยนมาสวมชุดอยู่บ้านแล้วเข้าไปทักทายต้นไม้ของเขาที่ครัวเหมือนทุกๆ วัน ก่นอจะร้องออกมาด้วยน้ำเสียงเบิกบานเหมือนเด็กหนุ่มว่า "นิทรา มาดูอะไรนี่เร็ว" ฉันค่อยๆ เดินตามเข้าไป เพราะกลัวว่าอะไรที่ทำให้เขาตื่นเต้นจะทำให้ฉ้นตกใจ "ต้นมะนาวแตกยอดอ่อนแล้วนะ" โทเบียสยืนเท้าสะเอวมองมันพลางหัวเราะ ฉันจึงอดที่จะโก้งโค้งลงไปดูมันใกล้ๆ ไม่ได้ ยอดมะนาวน้อยในกระถางข้างหน้าต่างคงจะชอบน้ำฝน มันดูสดชื่นและเหมือนกำลังร้องเพลง "สงสัยต้องทำเรือนกระจกไว้ปลูกซะแล้วมั้ง" "โทเบียส มันยังขึ้นไม่ถึงเซนต์เลยนะ" เขาหัวเราะเขินๆ "ผมก็ไม่ได้รีบนี่"