ถ้ากู้บัลลังก์มันเหนื่อยขนาดนี้ข้าขอลาออกจากการเป็นรัชทายาท

2 เล่มจบ ชาติก่อนลู่หลินถูกบิดาผู้เป็นฮ่องเต้วางยาพิษจน ตายในวันเกิดตัวเอง ตายไปอย่างไร้ค่า ไร้คนรักคน ใส่ใจ ก่อนตายเขาอธิษฐาน... หากชาติหน้ามีจริง เขา ขอมีชีวิตอย่างสงบสุขราบเรียบและได้ครองรักกับใคร สักคนที่รักเขาจนหมดหัวใจก็พอ กว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองย้อน เวลากลับมาในอดีตก่อนที่ตนจะถูกวางยาพิษจนตาย พ่อก็ยังเฮงซวยเหมือนเดิม ขุนนางกังฉินก็ยังเห่อเหิม แว่นแคว้นก็เละเทะกำลังจะล่มจบในฐานะรัชกายากเขล จะไม่ยอบตายอย่างไร้ค่าและจะไม่ยอบให้บ้านเกิดเมือง นอนล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา อนิจจาความเสียหายที่ต้องตามเก็บกวาดมัน โคตร.. เว่อ มันช่างเยอะเหลือเกิน ขอบคุณเทพเจ้าที่ อย่างน้อยคนรักของเขาก็ช่างแสนดี ในชีวิตเขามีเรื่อง ง่ายอยู่เรื่องเดียวคือเรื่องคนรักนี่ละ (ที่เหลือเหนื่อยยากหมดเลย) เขาเหนื่อยมาก ขุนนางยังยื่นฎีกาลาออกได้ แล้ว รัชทายากแบบเขายื่นฎีกาลาออกบ้างได้ไหมเนี่ย!?