ผมกับคุณผู้ไม่ชอบแมว

(อ่าน1ครั้ง) มีรอยเปื้อนที่สันเป็นจุดเล็กๆ ในสายตาของคนรอบข้าง 'แด่คุณ' และ 'บทกลอน' คือคู่สรรค์สวรรค์ประทาน ที่เหมาะสมกันด้วยประการทั้งปวง แต่สำหรับพวกเขาที่แต่งงานเพราะผลประโยชน์ลงตัวต่างคิดเหมือนกันว่า "พวกเราไม่เคยรักกัน" ด้วยนิสัยที่คล้ายคลึง จึงทำให้การอยู่ร่วมกันของทั้งสองปราศจากอุปสรรค และในขณะเดียวกันก็ปราศจากบทสนทนาไปด้วย ทว่า "พวกเราไม่เคยรักกัน" คำนี้ ได้เริ่มแปรเปลี่ยนไป เมื่อวิญญาณของบทกลอนเข้าไปอยู่ในร่างของ 'เจ้าเหมียว' ที่เลี้ยงเอาไว้ "เราจะลืมคนที่เราชอบได้เหรอ?" คุณผู้ไม่ชอบแมวกล่าว ผมถึงได้รู้ว่า...คุณชอบผมอยู่