ชีวิตของพวกผม ก็รสขมแบบนี้แหละ

ทำไมสังคมถึงยังบีบคั้นให้ทุกคนพยายามอย่างหนัก ทั้งที่คำว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่นกลายเป็นคำพูดบาดหูที่ไม่น่าฟังไปแล้ว ยินดีต้อนรับสู่ห้องพักที่คนว่างงาน คนเตรียมสอบราชการ พนักงานพาร์ตไทม์ หัวหน้าครอบครัวผู้โดดเดี่ยว และแมวหนึ่งตัวมาอยู่ร่วมกัน! แม้จะมีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง พวกเขากลับรู้สึกเหมือนถูกผลักไสไม่ให้เป็นส่วนหนึ่งของสังคม ถึงจะนึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาวันละหลายครั้ง แต่ในเมื่อชีวิตยังไม่สิ้นสุด ก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น เพราะชีวิตยังอีกยาวไกล... ท่ามกลางเมืองที่พลุกพล่าน ผู้คนแต่งตัวดูดีมีสไตล์ เหมือนจะมีแค่ผมเท่านั้นที่ยังทำอะไรไม่สำเร็จ เหมือนว่านอกจากผมแล้ว ทุกคนต่างก็มีชีวิตที่ดีจนน่าอิจฉา...