อย่าปล่อยให้หมามันฟัด

คับที่อยู่ได้ ครับเมียอยู่รอด "ใจ! ถ้าเธอยังทำแบบนี้เฮีย...เฮียจะมีกิ๊กนะ" "เอาเลย ตามสบายเลย" "นี่! ถ้าเฮียมีกิ๊กจริง ๆ เธอจะทำยังไง" "จะมีบ้าง" "แต่เรามีลูกด้วยกันแล้วนะ" "แน่ใจเหรอว่าลูกเฮีย อาจจะไม่ใช่ก็ได้มั้ง" "ก็ต้องแน่ใจสิวะ อย่าพูดอะไรที่มันชวนหงุดหงิดได้มั้ย" "เงียบแล้วนอนสักทีเถอะ ใจง่วง" "เธอ...พื้นมันแข็ง คืนนี้เฮียขอขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยได้มั้ย" "อยากนอนสบายก็หย่าแล้วกลับไปนอนที่บ้านไป จะอยากนอนข้างใคร เอาใครมานอนข้างกายก็เชิญ" ตีรณะลุกพรวดขึ้นจากพื้นทันทีหลังได้ยินคำว่าหย่า ตาคมวาวโรจน์อย่างเอาเรื่อง ก็ว่าจะไม่โมโหแล้วนะ... "ก็บอกแล้วไงว่าไม่หย่า ไม่กลับ แล้วมีอย่างที่ไหนผัวบอกจะมีกิ๊กดันบอกให้เชิญตามสบาย ไม่หึงไม่หวงเลยหรือไง ทีเมื่อก่อนเธอตามหึงเหมือนหมา!" "โอ๊ย! หึงหวงก็ไม่ชอบ ตามวีนก็ไม่ชอบ พอจะปล่อยให้เฮียเป็นอิสระก็ไม่ชอบอีกเหมือนกัน เฮียเป็นบ้าอะไรของเฮียวะอย่ามาขึ้นเสียงใส่ใจนะ" "เฮียยังไม่ได้ขึ้นเสียงใส่เธอเลย" "ถ้ายังเสียงดังแล้วไม่นอนใจจะไปนอนที่อื่นเอง" ตีรณะรู้ว่าใจดีพูดจริงทำจริง เขากัดฟันกำหมัดแน่น ปรับระดับโทนเสียงให้นุ่มนวลน่าฟัง จะตอบอะไรได้อีกนอกเสียจาก "ครับ นอนเดี๋ยวนี้ครับ ฝันดีครับเมีย" ป.ล. อ่านไม่กี่หน้า แค่ครั้งเดียวค่ะ