ต้นส้มแสนรัก ภาค 2

เขาหยุดยืนตรงประตูและหันมาถามว่า "ฉันเปิดประตูแง้มไว้นะ" ผมพยักหน้ารับ เพราะเสียงแหบหายไปหมดแล้ว "ฉันดับไฟด้วยก็แล้วกัน" "เปิดทิ้งไว้อย่างนั้นก็ได้" เขาโบกมือที่สวมถุงมือน้ำเงินให้ผม นาฬิกาข้อมือเรือนนั้นกระทบกับแสงไปเป็นประกายวูบวาบ "ลาก่อนเซเซ่เพื่อนรัก" แล้วเขาก็หายไปกับความมืดของทางเดิน