ข้าคือสตรีเส้นใหญ่ที่สุดในใต้หล้า

หลินเยว่คือนามของนาง ตลอดชีวิตถูกใช้เป็นหมากในกระดานของบิดาผู้เป็นเสนาบดี แต่นางก็ได้รับการปกป้องจากท่านปู่น้อยที่รักนางมากกว่าสิ่งใด เมื่อปู่นางสิ้นใจไม่มีใครปกป้องนางได้อีก นางจึงถูกส่งตัวเข้าวังหลวงเป็นกุ้ยเฟยเพื่อส่งเสริมอำนาจของบิดาที่นางไม่ต้องการ ตัวนางปราถนาเพียงอิสระเท่านั้นแต่ก็ไม่เคยได้รับสิ่งนี้เลย "แต่เสี่ยวจื่อเจ้ารู้หรือไม่ ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้นสำหรับกาลเวลา" "อะไรหรือเจ้าคะ" เสิ่นจื่อเวยขมวดคิ้วอย่างฉงน "ความรักของข้าที่มีต่อเจ้า"