ถึงจะอยู่บ้าน ก็ยังอยากกลับบ้าน

หากลองจินตนาการถึงความรู้สึกว่า "ถึงจะอยู่บ้าน ก็ยังอยากกลับบ้าน" คงเป็นความรู้สึกที่หัวใจช่างอ้างว้างเกินบรรยาย เราทุกคนล้วนมีความแตกต่างกันนับตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา ต่อให้หลายสิ่งจากภายนอกจะดูเหมือนกันแค่ไหน แต่ความรู้สึกนึกคิดที่อยู่ภายใน หรือความแข็งแกร่งของหัวใจย่อมแตกต่างกัน เราจึงไม่อาจนำความรู้สึกของตัวเองเป็นมาตรฐาน ในการวัดความรู้สึกของใครได้ บางคนเกลียดชังความอ่อนแอของตัวเอง เพราะมัวแต่ชื่นชมความเข้มแข็งของผู้อื่น บางคนไม่เข้าใจความอ่อนแอของผู้อื่น เพราะในสายตารู้จักเพียงความเข้มแข็งของตัวเอง เรื่องของความรู้สึกนั้นไม่มีผิดถูก และไม่ใช่สิ่งที่จะบังคับหรือฝืนได้ในทันที จะดีไหม หากลองอนุญาตให้หัวใจของเราอ่อนแอบ้าง ให้มันได้แสดงความรู้สึกออกมา บางทีเราอาจได้เรียนรู้ และเข้าใจมากขึ้นว่า แท้จริงแล้ว อะไรคือสิ่งทีทำร้ายหัวใจเรา และอะไรคือสิ่งที่โอบอุ้มหัวใจเรา ข้อความในหนังสือเล่มนี้ อาจเป็นเหมือนที่หลบภัยแสนอบอุ่นให้เธอได้แวะพัก และเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่า เป็นเหมือนบ้าน ที่พร้อมให้เธอเดินเข้ามา ไม่ว่าในตอนนั้นหัวใจของเธอจะเป็นอย่างไรก็ตาม