นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้คุยกับตัวเองอย่างเปิดใจ

เพราะความเจ็บปวดมีหลากหลายแบบ การปลอบโยนสำหรับเราจึงควรหลากหลายเช่นกัน บางทีเราต้องปลอบตัวเอง บางทีจำเป็นต้องได้รับคำปลอบโยนจากผู้อื่น คงดีหากเรามีมิตรสหายให้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจลึกๆ เมื่อมีความทุกข์ เพราะถึงแม้อีกฝ่ายไม่อาจเข้าใจเราได้ถ่องแท้ แต่แค่ได้ระบายออกก็เท่ากับปลอบประโลมใจแล้ว ขณะเดียวกันเราาเองก็ได้รับการปลอบโยนจากการปลอบโยนหัวใจผู้อื่นได้เช่นกัน เพราะสุดท้ายคำว่าปลอบโยนใจก็คือการแบ่งเบาจิตใจต่อกันและกัน