มองเป็นเห็นถูกก็พ้นทุกข์

พวกเราทุกคนต่างก็ผ่านสังสารวัฏมายาวไกล สั่งสมความเห็นผิดกันมาตลอด จนเกิดเป็นนิสัย เป็นสันดานที่หลงผิด เราทั้งหมักและ ดองสิ่งเหล่านี้ไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนความเห็นผิดมีมากขึ้นๆ ทุกที เมื่อเห็นก็คิดผิด เมื่อคิดผิดก็พูดผิด เมื่อพูดผิดก็กระทำสิ่งต่างๆ ผิดไปหทด เมื่อกระทำสิ่งต่างๆ ผิด การดำเนินชีวิตก็ผิด เกิดเป็นความทุกข์ไม่จบไม่สิ้น แล้วอยากทุกข์อยู่อย่างนี้เรื่อยไปไหม...ถ้าไม่อยาก ต้องทำอย่างไร เราต้องฝึกจิตจนเกิดความรู้แจ้งขึ้นมาด้วยการสั่งสมความเห็นถูก คือสัมมาทิฏฐิให้มาก ให้บ่อย เมื่อเราเดินไปตามมรรคแล้ว จะรู้แจ้งเห็นจริงขค่นมาเป็นลำดับ จนวันหนึ่งจิตจะเห็นว่าทุกอย่างเป็นธรรมชาติที่มีเหตุก็เกิด หมดเหตุก็ดับ จุดหมายปลายทางที่สุดแห่งทุกข์จริงๆ คือ อวิชชา เมื่อดับเหตุได้ก็หมดเชื้ออวิชชา พาให้หลุดพ้นจากความทุกข์ได้โดยสิ้นเชิง