Sad girl singing in the bathroom

“พวกเขาแค่เสแสร้งว่าเมืองนี้คือเมืองแห่งความฝัน แต่ไม่เคยรู้ว่าความฝันของตัวเองจริงๆ แล้วเป็นเช่นไร ฝากความหวังทุกอย่างไว้กับผู้ปกครองแล้วก้มหน้าก้มตาอยู่ไปวันๆ มันอาจจะง่ายกว่าการแบกความฝันไว้บนบ่าของตัวเอง” บันทึกของ ‘เลล่า’ แอนดรอยด์แสนเศร้าที่หลงรักการร้องเพลงในห้องน้ำ จนโลกกลับหัวกลับหางเพราะได้เข้าร่วมประกวดร้องเพลง เธออาศัยอยู่ใน DREaM CiTY เมืองที่ก่อตั้งหลังสงครามระหว่างมนุษย์กับแอนดรอยด์ คอยขับกล่อมผู้คนให้ลืมความฝันของตนแล้วก้มหน้าใช้ชีวิตไปวันๆ การประกวดร้องเพลงแสนวายป่วง ค่ำคืนสิ้นหวังซ้ำซาก การกรีดร้องลำพังในความมืดแล้วหลับหูหลับตายอมรับระบบ สภาวะไร้ค่าแปลกแยกที่ทำให้แหลกสลายเกินกว่าจะลุกขึ้นมาเรียกร้องอะไร ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นในเมืองแห่งความฝัน ที่ที่แสงสว่างมาจากดวงจันทร์เทียม ที่ที่ไม่มีใครรู้จักดวงอาทิตย์ ที่ที่ไม่มีใครรู้นิยามของความเท่าเทียม ที่ที่แอนดรอยด์ห้ามเป็นอะไรมากไปกว่าหุ่นยนต์ ที่ที่ความรัก ความหวัง และความฝัน ดูเหมือนจะมีแค่คนบางกลุ่มเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง