ยั่วเย้าแม่ทัพให้เผลอกาย

จักรพรรดิถูกโค่นอำนาจ บ้านเมืองไม่สงบ นอกวังและเมืองหลวงโกลาหล ฮจำวาซุนซินต้องระหกระเหินและหนี้มาพื้นที่ห่างไกล นางหาเลี้ยงชีพด้วยการเขียนภาพวังวสันต์…ภาพอภิรมย์รังระหว่างชายหญิงและหอตำราเลิศที่เลื่องลือเรื่องหนังสือภาพวังวสันต์แห่งนี้ก็เป็นของนาง ผู้คนต่างคาดเดาว่าใครกันคือผู้ที่วาดภาพเหล่านี้ บ้างเดาว่าเป็นขุนนางแก่บ้าตัณหา บ้างเดาว่าเป็นบัณฑิตตกอับ แต่ใครจะรู้ว่าความจริงผู้ที่วาดผลงานเหล่านี่กลับเป็นสตรีโฉมงามสะครางผู้หนึ่ง ทว่าต่อให้เชี่ยวชาญการวาดเขียนเพียงใด นางก็มาถึงทางตันได้ เมื่อคลังภาพใบหน้าบุรุษในสมองนางหมดลง ใบหน้าเดียวที่นางคิดขึ้นมาคือ ดวงงหยางแต่แม่ทัพปกปักทักษิณผู้เชี่ยวชาญในการศึกผู้หนึ่ง มีหรือจะยอมให้นางวาดตนเองโดยง่าย นางจึงต้องใช้คำพูดและแผนการที่หลากหลายเพื่อ ยั่วเย้าา‘ให้เขา เผลออกาย‘เข้าสักวัน