เครนชอว์ เพื่อนกันวันแมวๆ

ผมโอบเอวเขาไว้แล้วกระชาก ผมรู้สึกเหมือนกับกอกสิงโตดีๆนี่เอง แมวตัวนั้นหนักเป็นตันเชียวล่ะ เครนชอว์จิกกรงเล็บลึกลงไปในผ้าน่วมที่คุณย่าใหญ่ทรูดีเย็บให้ผมตอนเด็ก ผมยอมแพ้และปล่อยมือ “ฟังนะ” เครนชอว์เอ่ยขึ้นพลางถอนกรงเล็บจากผ้านวมของผม “ฉันไปไม่ได้จนกว่าจะช่วยนายซะก่อน ฉันไม่ได้ตั้งกฎพวกนี้ขึ้นมานะ” “งั้นใครตั้งล่ะ” เครนชอว์จ้องมองผมด้วยดวงตาที่ดูเหมือนหินอ่อนสีเขียว เขาวางอุ้งมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ผม กลิ่นตัวเขาเหมือนฟอฃสบู่ปนกัญชาแมวปนกลิ่นมหาสมุทรยามค่ำคืน “นายไงล่ะ แจ๊กสัน” เขาว่า “นายเป็นคนตั้งกฎพวกนี้ขึ้นมา”