พานพบอีกครายามบุปผาโปรยปราย (ยังไม่ได้แกะ)

พันปีก่อนนางเป็นเพียงภูตน้อยดอกฉา ขณะที่เขาเป็นผู้ปกครองศูนย์กลางสวรรค์! ณ งานชุมนุมบุปผาที่จัดขึ้นทุกร้อยปี นางสารภาพรักกับเขาเบื้องหน้าธารกำนัล "ข้าเพียงปรารถนาเป็นชายาของท่าน" เขาแย้มยิ้ม "เช่นนั้นก็จงบำเพ็ญเป็นเชียน" นับจากนั้นนางตั้งใจบำเพ็ญเพียร ห้าร้อยปีต่อมานางถามอีกครั้ง "เมื่อใดข้าถึงจะได้เป็นชายาของท่าน" เขานึ่งเงียบครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วตอบ "รอเจ้าได้ลงบันทึกในทะเบียนเชียนค่อยว่ากัน" ภูตสาวที่ปรารถนาเป็นชายาของเขามีน้อยเสียที่ไหนในที่สุดนางก็เข้าใจสาเหตุที่เขานึ่งเงียบ นางหันหลังให้เขาอย่างเด็ดเดี่ยว ตัดสินใจเลือกวาสนารัก ใช้ตัวเคียงคู่' ในโลกมนุษย์นางไม่ต้องการบำเพ็ญเป็นเซียน นางเพียงต้องการลืมเลือนเขา! บัดนี้ความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจนับพันปีทำให้เขาฝืนลิขิตเปลี่ยนชะตา พานางในชาติใหม่หวนสู่อดีตชาติหมายมาดให้นางบำเพ็ญเป็นเซียนอีกครั้ง ยามบุปผาโปรยปราย ทั้งคู่พานพบอีกครา... วันนั้น สีแดงเจิดจรัสจับตา ดอกฉาผลิบานทั่วภูผา สุดท้ายจะกรีดบาดนัยน์ตาผู้ใด