หลงกาวน์ Love Addict

แค่วันแรกที่กลับมาอยู่เมืองไทยถาวร ผมก็ทำให้คนคนหนึ่งเกลียดขี้หน้าซะแล้ว คนคนนั้นคือเพื่อนข้างห้องที่มักทำหน้าบึ้งดึงเหมือนเบื่อโลก จนผมสงสัยนักว่ามันทำหน้าอย่างอื่นเป็นหรือเปล่า เวลาเจอหน้ากันผมเลยชอบกวนประสาทใส่ จนมันสบถด่าเป็นชุดและเงื้อหมัดจะต่อยผมทุกครั้งไป แต่ก็ช่างบังเอิญที่เราเรียนมหา'ลัยเดียวกัน ผมจึงได้เห็นมันในมุมที่ต่างออกไป และรู้สึกแปลกใจไม่น้อย.. เวลาที่มันใส่ชุดกาวน์สวมบทบาทว่าที่คุณหมอ หรือเวลาอยู่กับเพื่อนสนิท ทำทีและรอยยิ้มที่อบอุ่นอ่อนโบนแบบนั้น.. ช่างน่าดูไม่น้อยเลยจริงๆ จนวันหนึ่งเพราะความปากพล่อยของผมทำให้มันถูกเข้าใจผิดจนทะเลาะกับครอบครัวเสียใหญ่โด ผมจึงได้รู้ว่าภายใต้ใบหน้าที่เฉยชานั้นมีความทุกข์ที่มันต้องแบกไว้มากมายเพียงใด... น่าแปลกที่ผมอยากเข้าไปโอบกอดและปลอบประโลมมัน แถมนับวันก็ยิ่งรู้สึกว่า.. ผมชักอยากจะมีแฟนเรียบหมอขึ้นมาซะแล้วสิ