โคลงฆาต

ข้าขอพยาบาท...เขียนคำสาปอาฆาตไว้ ชาติหน้ามันเป็นใคร...จะเกิดใหม่ไปฆ่ามัน! ชีวิตคนเราจะมีโอกาสได้พบคนดีๆ ที่หวังดีกับเราอย่างจริงใจได้สักกี่คน จารัฐไม่เคยรู้ และไม่เคยหวัง เพราะนอกจาก ภัทรา ผู้เป็นแม่ และ คุณนรี ผู้เป็นย่า ซึ่งทั้งสองให้ความรักและความห่วงใยเขาตลอดมา ทว่า เจ้าสัวสุทธิ ผู้เป็นพ่อแท้ๆ กลับหยิบยื่นแต่ความเกลียดชังให้! แต่โลกใบนี้ก็ไม่ได้โหดร้ายกับจารัฐจนเกินไป ชายหนุ่มเดินทางท่องเที่ยวดาร์จีลิง ประเทศอินเดีย และได้เจอคำตอบนั้น เพียงครั้งแรกที่พบกับครอบครัวของเพม่า ทุกคนก็มองเขาด้วยสายตาแห่งความรัก ทุกคนนำพาสิ่งดีๆ มาสู่ชีวิตเขา ห่วงใยเขา ราวกับเขาเป็นสมาชิกในครอบครัว กระทั่งวันหนึ่งที่จารัฐกำลังจะเดินทางกลับเมืองไทย นีระจาย่าของเพม่า ก็ให้สร้อยคอเส้นหนึ่งมาใส่ และยังบอกไว้ว่าห้ามถอดเด็ดขาด ที่สำคัญคือเขาถูกเตือนว่ามีเคราะห์ และกำลังจะตายในวันเกิดของตัวเองคือพรุ่งนี้! ไม่ว่าเชื่อหรือไม่ก็ตาม...แต่ชายหนุ่มก็กลับบ้านมาพร้อมสร้อยคอเส้นนั้น และพบกับความรู้สึกแปลกๆ บางอย่าง เมื่อเจอเรือนหลังหนึ่งบริเวณทางสามแพร่ง ชีวิตของเขาเหมือนกำลังเผชิญกับความอาฆาตร้ายแรงที่มองไม่เห็น! . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ‘เหตุการณ์’และ ‘เหตุกรรม’ นำพาจารัฐย้อนกลับไปในอดีตชาติ จากลุ่มน้ำแควน้อย...ผ่านอ่าวเบงกอล...สู่ผืนฟ้าหิมพานต์ จากโคลงรัก...กลายเป็นโคลงฆาต...จากความพยาบาท...สู่คำสาบาน เรื่องราวที่ถูกถ่ายทอดจากดวงวิญญาณ...คือคำสาปแช่งที่รอการเอาคืน!