คุณโมโมโกะกับวันที่ต้องอยู่คนเดียว

โลกนี้มีบางเรื่องต้องเป็นไปโดยที่เราทำอะไรไม่ได้ ต่อให้พยายามแค่ไหน ดื้นรนตะเกียกตะกายอยู่ตรงหน้าก็ไม่อาจไขว่คว้า พอได้รู้แบบนั้น ข้าเริ่มรู้สึกว่าวิถีชีวิตที่ทำงานยุ่งตลอดเวลาเพื่อให้ได้บางสิ่ง หรือเพื่อชนะบางอย่างจนแทบไม่มีเวลาให้ครุ่นคิดเรื่องวันข้างหน้านั้น เป็นการทุ่มเทกำลังแบบผิดที่ผิดทาง...ข้าคิดว่าการมีชีวิตเพื่อคนอื่นเป็นความทรมาน... ตัวเองคือสิ่งที่เราควรต้องเคารพมากกว่าอย่างอื่น ถ้าลองคิดไตร่ตรองให้ดี นี่เป็นเรื่องธรรมดา...ความรู้สึกเหล่านั้นค่อย ๆ จางลงตามจำนวนปีที่ผ่านผัน เกิดความเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าบางเรื่องเป็นเหตุสุดวิสัย มีหลายเรื่องเกินความสามารถของมนุษย์ที่จะควบคุมได้ ความเข้าใจนั้นเพิ่มทวีขึ้นตามวันเวลา พอได้แล้วกับความรู้สึกผิดและการโทษตัวเอง จงให้อภัยตัวเองหากว่ายังมีความรู้สึกนั้นอยู่