Color Rush เล่ม 1-2 (จบ)

ด้วยความที่เขาเคยชินกับโลกสีเทาใบนี้มาตั้งแต่เกิด การเป็นโมโน (ผู้ป่วยโรคประสาทไม่รับรู้สี) จึงไม่ได้ทำให้ชีวิตชเวยอนอูลำบากมากนัก แต่การที่ต้องมารู้จักกับคู่ชะตาที่เรียกกันว่าโพรบแบบโคยูฮันนี่สิที่น่าหนักใจ เพราะพอเจอกันได้ไม่นาน อีกฝ่ายก็เอาแต่พูดว่า นายสวยจัง ไม่ก็ ทำหน้าเหวอก็ยังสวย หรือแม้กระทั่ง หน้าตอนไม่พอใจก็ยังสวย แถมยื่นข้อเสนอพิลึก ๆ มาให้อีกว่า เดี๋ยวฉันจะทำให้นายรู้จักสีเอง นายแค่ให้ฉันดูหน้านายก็พอ ทั้งที่ปกติโพรบส่วนใหญ่มักจะต้องพยายามออกห่างโมโน เพราะกลัวผลพวงที่ตามมาจากการยึดติดมากเกินไปของอีกฝ่าย แต่ทำไมคนคนนี้ถึงได้ขยันเข้าหาเขามากเสียจริงนะ...ลำพังการตามหาแม่ที่หายออกจากบ้านไปตั้งหลายปี ชีวิตก็ยุ่งยากมากพอแล้ว ยังต้องมารับมือกับโพรบนิสัยแปลก ๆ แบบนี้อีก ช่างน่าสงสารจริง ๆ เลยชเวยอนอู หมายเหตุ: ขอบหนังสือเริ่มมีสีเหลืองตามอายุของหนังสือค่ะ CW: Violence, Bullying, Mental illness, Mentioned suicide เพิ่มเติม: เรื่องนี้เป็นแนว slow burn ความรักแบบ puppy love เป็นนิยายแปลเกาหลีที่แปลออกมาได้ค่อนข้างสมูท เผื่อใครอ่านแล้วไม่ชินกับสไตล์การบรรยายแบบนิยายเกาหลี ลองเริ่มจากเรื่องนี้ก่อนได้ค่ะ