เมฆหลากสี ลอยเกลื่อนจนเอื้อมคว้า

“พี่อย่าโกรธนะ พี่ยิ้มเยอะๆ พี่ยิ้มแล้วเหมือนโลกรอบตัวพี่เปลี่ยนไปเลย ยิ้มไปเหอะ ผมยังยิ้มเลย” ทุกข์ไม่จีรัง สุขไม่ยั่งยืน มนุษย์ผันแปรง่ายดายราวกับเมฆบนฟ้าเหนือกาญจนบุรี ‘เอ็ม’ เชื่อแบบนั้น จึงใช้ชีวิตในบ้านเกิดที่ไม่คุ้นเคยด้วยท่าทีเย็นชาไร้รอยยิ้ม ด้วยหวังว่าความแปลกแยกจะกันตัวเองออกจากชุมชนที่เขาอยากจะหนีไปให้ไกล แล้วเขาก็พบประกายความสดใสที่หายไปจากแววตาของตัวเองในดวงตาของ ‘โจ’ เด็กหนุ่มในหมู่บ้านที่เพิ่งกลับ จากปลดทหารเกณฑ์ หัวใจที่ถูกบดบังด้วยกำแพงเมฆสูง รอยยิ้มจางเหมือนหมอกเช้า ท้องฟ้ากว้างใหญ่ และเมฆหลากสีที่ไม่มีใคร เป็นเจ้าของ อาจกำลังรอให้ใครสักคนเอื้อมมือไขว่คว้า