Chittey ก็แค่รัก/Tatiya เพียงคิดถึง (ปกแข็ง) (มือสอง)

ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เขาไม่เหมือนภาพที่เธอจินตนาการไว้เลยสักนิด ตอนนั่งเครื่องมา เธอแอบคิดถึงหน้าตาของไกด์ตัวเองว่า ต้องเป็นชายชาวพม่าผิวเข้ม นุ่งผ้าลายที่เรียกว่าโสร่ง สวมเครื่องประดับเต็มตัว และโพกหัวด้วยผ้าแบบตัวละครที่เธอเคยเห็นในโทรทัศน์ หรือเหมือนชาวบ้านในสารคดีที่เธอเคยดู ทว่าผู้ชายตรงหน้า เขามีดวงตาสีสนิมอ่อน คิ้วหนาเรียงยาวพาดตัวเหนือหน่วยตาคม ประกอบกับจมูกโด่งโค้งปลายงุ้ม ทำให้เขาดูราวกับเจ้าชายแขก อ้อ... เหมือนกับที่เธอคิดเล่นๆอยู่อย่างนึง นั่นคือเขาสวมโสร่ง แต่นอกจากโสร่งแล้ว เขาไม่ได้สวมอะไรเลย ร่างกายท่อนบนมีเหงื่อเกาะ เหมือนเพิ่งผ่านการออกกำลังกายมาอย่างเต็มที่ เออ หนอ... หรือคนหล่อที่ย่างกุ้งเขานิยมนุ่งโสร่งเข้าฟิตเนตกัน คีตกาลคิดอย่างเคลิ้มๆ มองเขาเพลินจนลืมตัว กระทั่งคนตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ และขมวดคิ้วจ้องกลับ เธอก็ยังไม่รู้ตัว มิงกลาบาครับ คุณคีตกาล ขุนให้อ้วนๆ เข้าไว้ ... ดวงตาคมกริบของจามองผู้หญิงที่กินเอากินเอาแล้วก็หลุบเปลือกตาลง ริมฝีปากที่แตะขอบแก้วน้ำชายกมุมสูงเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จาไม่ชอบผู้หญิงเอวบางร่างน้อย เขาเป็นคนหยาบกระด้าง มือไม้หนัก แม้จะรักนินสิปันปานแก้วตาดวงใจ แต่บางครั้งเวลาเขากอดน้องสาวก็ต้องถนอมแรง ระวังน้ำหนักมือ เพราะกลัวนินสิปันจะเจ็บ แม่ของเขาก็บอบบางเหลือเกิน รูปร่างอ้อนแอ้นตัวเล็กนิดเดียว อากาศเปลี่ยนหน่อยก็ล้มเจ็บ ทำให้เขากับพ่อใจหายใจคว่ำเพราะเป็นห่วง แม้จะทะนุถนอมแค่ไหน สุดท้ายก็จากไปก่อนวัยอันสมควร นับแต่เห็นร่างผ่ายผอมของแม่บนเตียงคนไข้ จาที่ตาแดงก่ำ กัดกรามข่มความเจ็บปวดจากการสูญเสียก็สาบานว่า หากเขาจะรักใครสักคน เขาจะหาคนที่แข็งแกร่ง ไม่อ่อนแอ บอบบาง ละสายตาหน่อยก็จะแตกร้าว สลาย จากเขาไปตลอดกาลง่ายๆ เป็นอันขาด! ผู้หญิงของจา ลีน ถ้าอ่อนแอ เปราะบางเหมือนตุ๊กตาแก้ว... คงตายวันละหลายล้านรอบ... จาชำเลืองมองรูปร่างอวบอิ่ม แก้มกลมใสของลันตาแล้วก็ยิ้ม ... ต้องตุ๊กตายัดนุ่นแบบนี้แหละ ดีจะตาย