No More Names ชั่วขณะหนึ่ง

มนุษย์เพศชายคลั่งอีโก้อาศัยอยู่ในโลกดิสโทเปีย ที่โรคซึมเศร้าระบาดได้ เตร็ดเตร่คดเคี้ยวอยู่ระหว่างจมปลักดำดิ่ง กับชูดอมั่นใจในตัวตนบิดเบี้ยว ความรักและความเป็นมนุษย์ที่เข้าใจว่าตัวเองโอบรับมาตลอดกลับกลายเป็นความเชื่องมงายและที่ที่อยู่ไม่เคยมอบอะไรให้นอกจากความสิ้นหวัง ความรักอาจจะทำให้เรามีพลังทำอะไรหลายอย่างและด้อยค่าเราในอีกหลายด้าน ความเศร้ากลายเป็นผลผลิตชั้นดี ที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยหยาดน้ำตา