52เฮิรตซ์…คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

ในช่วงเวลาที่เหงาเจียนตายและโดดเดี่ยวเกินทนฉันยังคงเชื่อมั่นว่าข้างนอกนั่นจะต้องมีใครสักคนที่รู้สึกเหมือนกันแค่คิดว่าเสียงแห่งความว่างเปล่าเปลี่ยวนี้จะส่งถึงใครบางคนก็ปลอบประโลมจิตใจอันบอบช้ำได้มากมาย ชีวิตของคิโกะเป็นดั่งเช่นวาฬ 52 เฮิร์ตซ์ที่ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ไม่มีใครรับรู้ถึงตัวตนทั้งที่ยังไม่มีใครเข้าใจเมื่อเธอตัดสินใจพาตัวเองออกมาจากอดีตอันข่มขื่นและย้ายมาอยู่ในเมืองเล็กๆริมทะเลของจังหวัดโออิตะเธอก็พบกับเด็กชายคนหนึ่งซึ่งดูทุกข์ทน และแปลกแยกไม่ต่างกันเธอก็แต่ว่าไม่จะพยายามพูดคุยเท่าไหร่เสียงของเธอก็เหมือนส่งไปไม่ถึงเสียที ไม่รู้ว่าทาย้ที่สุดแล้วเสียงของวาฬเหงาทั้งสองตัวนี้จะสามารถสื่อถึงกันได้หรือไม่