นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้คุยกับตัวเองอย่างเปิดใจ

เพราะความเจ็บปวดมีหลากหลายแบบการปลอบโยนสำหรับเราจึงควรหลากหลายเช่นกันบางทีเราต้องปลอบตัวเอง บางทีก็จำเป็นต้องได้รับคำปลอบโยนจากผู้อื่นคงดีหากเรามีมิตรสหายให้ระบายสิ่งที่อยู่ในใจลึก ๆ เมื่อมีความทุกข์เพราะถึงแม้อีกฝ่ายไม่อาจเข้าใจเราได้ถ่องแท้แต่แค่ได้ระบายออกก็เท่ากับปลอบประโลมใจแล้วขณะเดียวกันเราเองก็ได้รับการปลอบโยนจากการปลอบโยนหัวใจผู้อื่นได้เช่นกัน เพราะสุดท้ายคำว่าปลอบโยนใจก็คือการแบ่งเบาจิตใจต่อกันและกัน