รักห่าแรก

พายุห่าใหญ่ของพระเจ้าที่ชื่อว่าความรักมักจะสร้างมหากาพย์กลัวเขาไม่รักแห่งชาติ ผลิตหายนะที่มีผู้ประสบภัยหลายมิติอยู่เสมอ เรารักเก่งจนยับเยิน เจ็บร้าวจนไม่เหลืออะไรให้ยับ เสพติดการพยายามไล่ตามในระดับเป็นพิษกับหัวใจ แหลกเละปลิดปลิวกลางพายุร้อยพันห่า แล้วกลับมานั่งอยู่ที่เดิมเพื่อเฝ้ารออีกร้อยพันห่าแทนที่จะหลบหนี คุณแค่นั่งอยู่เฉยๆ โดยไม่ได้ตัดสินใจเอง ปล่อยให้เพลิงอ่อนโยนของเขาเผาไหม้ความเคารพในตัวเองให้สลายเป็นจุณ และปลอบตัวเองไปพลางว่าไม่เป็นไรหรอก ชีวิตก็เป็นแบบนี้ ความรักก็เป็นแบบนี้ เขาไม่รักก็เป็นแบบนี้