ซุมอึดเวียก

หนังสือจะเล่าเรื่องง่ายๆ สั้นๆ เหมือนเราอ่านบันทึก แต่ประมาณ 80% จะใช้ภาษาเขียนด้วยการถอดจากสำเนียงอีสาน ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังอ่านสเตตัสของเพื่อน หรือนั่งคุยกับเพื่อนยาวๆ เล่าความหลังพร้อมแชร์สารทุกข์ ยามคิดถึงบ้านหลังจากมาทำงานในเมืองห่างไกลนานๆ ออกแนวเหนื่อยกับชีวิตแต่ติดขำ อิจฉาแมวทำไมไม่ต้องทำการทำงานเลยแต่ก็ยังน่ารักมีคนปรนนิบัติพัดวีให้ไม่ขาดอยู่อย่างนั้น