เด็กชายในชุดนอนลายทาง

“สวัสดี“ บรูโนทัก “สวัสดี“ เด็กชายคนนั้นตอบ เด็กชายตัวเล็กกว่าบรูโนและนั่งอยู่ที่พื้นด้วยสีหน้าหงอยเหงา เขาสวมชุดนอนลายทางเหมือนอย่างที่ทุกคนที่อยู่อีกฝั่งรั้วใส่กัน รวมถึงหมวกผ้าลายทางบนศรีษะด้วย เขาไม่ได้สวมรองเท้า หรือถุงเท้า และเท้าของเขาก็ออกจะสกปรก บนแขนมีปลอกแขนที่มีรูปดาว บรูโนแน่ใจว่าเขาไม่เคยเห็นเด็กคนไหนผอมกระหร่องและโศกเศร้าเท่านี้มาก่อนในชีวิต แต่ก็ตัดสินใจว่าจะคุยกับเขาดู นี่คือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพริมรั้วลวดหนาม รั้วที่โหดร้ายที่สุดและสวยงามที่สุดสำหรับเด็กชายตัวเล็กๆ สองคน