มาเฟียทาสเมีย(เก็บ)

บ่วงบุพเพ ณธิรักษ์ ถูกไกด์ท่องเที่ยวลอยแพ ทิ้งเธอไว้ในประเทศสวยหรูค่าครองชีพแพงระเบิดระเบ้อ ทางรอดเดียวคือต้องถนอมเงินอันน้อยนิดที่มีจนกว่าจะถึงวันเดินทางกลับ แต่ก็มาถูกไกด์ตัวแสบจ่ายค่าโรงแรมไม่ครบจำนวนวันตามที่ตกลงกัน เธอกำลังจะถูกเตะโด่งออกจากโรงแรม มีโอกาสได้ลิ้มรสชาติการนอนข้างถนนในต่างประเทศ! โชคยังดี เธอยังคิดถึงนามบัตรที่เคยได้รับไว้ จึงส่งข้อความขอความช่วยเหลือ คิดไม่ถึงว่าข้อความนั้นจะส่งไปถึง อาเชอร์ เดอ ฟิลาฟลองซ์ เธอกับเขาบังเอิญเจอกัน เธอบังเอิญส่งข้อความไปหาเขา เขาบังเอิญเข้ามาช่วยเหลือเธออย่างนั้นหรือ... แม่สาวน้อยซื่อจนเซ่อ คิดว่าเขาช่างแสนดีมีน้ำใจ ช่วยเหลือคนแปลกหน้าเช่นเธอ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ความบังเอิญนั้นไม่มีจริง มือที่ยื่นไปให้เธอเกาะกุม มันคือกรงเล็บของมัจจุราชที่มุ่งหมายยึดเธอไว้เป็นสมบัติส่วนตัว! “ทำไมคุณต้องแกล้งเพ่ยด้วย” “ฉันเอาจริง” อาเชอร์ตอบเรียบๆ บ่วงบุพเพคิดอยู่แล้วเชียวว่าการที่เขาช่วยเหลือดูแลถึงขนาดนี้ ต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง เธอไม่กล้าคิดเรื่องนี้ เพราะจัดตัวเองเป็นผู้หญิงสวยต่ำกว่ามาตรฐานที่จะเหมาะสมกับอาเชอร์ ชายหนุ่มนั่งเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างแสนสบาย ในขณะที่บ่วงบุพเพว้าวุ่นไปหมด “เปลี่ยนสัญญาได้ไหมคะ” “ไม่ได้ ฉันต้องการเธอ” ชายหนุ่มบอกจุดประสงค์ของเขาอย่างตรงไปตรงมา ความต้องการของเขาทำให้บ่วงบุพเพถึงกับพูดไม่ออก “แต่ฉันจะไม่บังคับ ก็อยู่ด้วยกันไป เธอดูแลฉัน ฉันดูแลเธอ” “เพ่ยว่ามันไม่เหมาะ ถ้าหากเพ่ยมีอะไรกับคุณ แล้วเพ่ยต้องเลิกกับคุณ เพ่ยก็เสียเปรียบน่ะสิคะ บางอย่างที่เสียไปแล้ว ต่อให้มีเงินมากมายถึงขนาดไหนก็ซื้อกลับคืนมาไม่ได้นะคะ” “เธอยังเวอร์จิ้น?” มือหนึ่งในซีล แต่ซีลแตกเล็กน้อย ปล.ใช้บับเลิ้นรียูส