ขอบคุณฟ้า…ที่บันดาลให้พบเธอ

มือหนึ่งในซีล ตำหนิตามรูปไม่กริบมาก คำโปรย “คิดว่าชอบแหละ น่าจะชอบ” "ตั้งแต่ปีที่แล้ว“ ”ชอบแบบที่ไม่ใช่เพื่อน พี่น้องก็ไม่ใช่ แต่แบบ... ที่คนปกติชอบกัน“ "แล้วกี๋ล่ะ ชอบเหมือนกันมั้ย” ”ชอบ“ "ซอบผิงเหมือนเพื่อน“ "แบบพี่ชายน้องชาย” “งั้นก็ไม่เหมือนกันเหรอ” “ไม่เป็นไรหรอก” “เดี๋ยวผิงก็คงเลิกตอชเอง” นับจากวันนั้น จึงค่อยๆ ตีตัวออกหากจากที่ ส่วนทางฝั่งที่เมื่อเรียนจบก็ตัดสินใจไปใช้ชีวิตคนเดียวในต่างแดน กลายเป็นเส้นทางที่มุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามที่ละน้อย แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาที่เติบโตขึ้นได้กลับมาสานต่อในสิ่งที่ค้างคาใจอีกครั้ง ภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ในเดิม ที่กี๋เคยพร่ำขอบางอย่างเอาไว้