Eternally ตราบนิรันดร์อนันตกาล

Eternally ตราบนิรันดร์อนันตกาล (BL) ...สัญญาณจากอดีตชาติจะกระชากคุณกลับสู่ห้วงลึกเเห่งความทรงจำอีกครั้ง... สายลมลมเย็นพัดหวีดหวิวท่ามกลางคืนเดือนหงาย ดวงจันทร์เงินยวงเป็นเพียเเหล่งกำเนิดค่ำคืนนี้ เสียงพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นเป็นระยะสลับกับเสียงหัวเราะเบาๆ หากจะมีอะไรที่กลุ่มหนึ่งดังขึ้นเป็นระยะสลับกับเสียงหัวเราะเบาๆ หากจะมีอะไรที่กลุ่มนักศึกษาซึ่งมาเข้าค่ายอาสาพัฒนากลุ่มนี้พอจะทำเเก้เบื่อได้บ้าง ก็คือการตั้งวงสนทนากันนี่เเหละ ในเมื่อหมู่บ้านที่พวกเขาอยู่ในขณะนี้อย่าว่าเเต่ สัญญาณอินเทอร์เน็ตเลย เเม้กระทั่งสัญญาณโทรศัพท์ยังขาดๆหายๆด้วยว้ำ โฆณาชวนเชื่อของเครือข่ายมือถือชั้นนำที่ว่าดีขนาดขึ้นเขาลงห้วยสัญญาณก็ยังชัดเเจ๋วกลายเป็นเรื่องหลอกเด็กไปถนัดตา "พวกเเกง่วงยังว่ะ ?" ชายหนุ่มร่างผอมสูงไถผมทรงสกินเอดเอ่ยปาก ถามกลุ่มเพื่อนๆ ขึ้นมาเมื่อบทสนทนาก่อนหน้านี้จบลงไปเเล้ว เเละตอนนี้พวกเขาก้กำลังนั่งตากลมเย็นๆ เล่นกับฝูงยุงอยู่ที่เเคร่ไม้ใต้ถุนบ้านที่ถูกจัดไว้ให้กับเหล่านักศึกษาของค่ายอาสาได้พักผ่อนกัน "นี่เพิ่งสามทุ่มเองนะเว้ย เเกคิดว่าฉันจะหลับลงเหรอวะ" "ฉันยอมนั่งตากยุงอยู่ข้างนอกนี่กับพวกเเกดีกว่า" เสียงห้าวๆ ของหญิงสาวหนึ่งเดียวในกลุ่มเอ่ยเเทรกขึ้นมา "ทำใจหลับตอนสามทุ่มไม่ลงจริงๆว่ะ" "นับวันเเกชักจะทำตัวคล้ายผู้ชายไปทุกทีเเล้วนะขวัญ" ชายหนุ่มคนเเรกที่เอ่ยถามหรี่ ตามองเพื่อนสาวของตนเอง ก่อนกล่าวสำทับ " สรุปเเกไม่ได้เป็นทอมใช่มั้ย" "ไว้วันที่เเกเป็นเกย์เมื่อไหร่ ฉันก็ค่อยเป็นทอมนั่นเเหละไอ้เมฆ" "พวกเเกสองคนระวังนะเว้ย ทะเลาะกันบ่อยเเบบนี้ไม่เเคล้วจะได้กันเอง" เสียงหนึ่งเอ่เเซว เรียกสายตาของจอมขวัญกับเมฆาให้หันขวับกลับไปมองทันที "ปากเเบบนี้ระวังจะไม่ได้กลับมหา'ลัยนะเชนทร์"จอมขวัญยิ้มหวานเเต่กล่าวเสียงเหี้ยม ทำเอาราเชนทร์ขยับถอยหนีจากสาวเจ้าเเทบไม่ทัน "ทำไมโหดจังวะ" "พอๆเลิกทะเลาะกันได้เเล้ว หนวกหูนะเว้ย" เมฆารีบยกมือห้ามเพื่อนๆทั้งสอง ก่อนที่สายตาของเขาจะเบนไปหยุดอยู่ที่ร่างของเพื่อนอีกคนในกลุ่มที่เอาเเต่นั่งเงียบ หากเเต่สายตากลับจ้องมองออกไปในความมืด ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นเเล้วลองมองตามายตาของเพื่อนร่วมคณะ เเต่เขาก็เห็นเพียงต้นไม้ใบหญ้าที่ขึ้นรกครึ้มของป่าอีกฟากเท่านั้น ด้วยความสงสัยจึงอดที่จะเอ่ยทักออกไปไม่ได้