เดนดาว never die

'น้ำ' โฮโมเซเปียนส์หนึ่งเดียวในรัศมีร้อยเมตรจากวิวอิมเพรสชั่นนิ สายไร่เวิ้งว้าง ผู้มาเอาความเหงาขนาดเท่าจักรวาลไว้ในหัวใจ ขนาดเท่ากำปั้นเป็นยันต์กันเหงา ริมบึงบัวโมเนต์มีบ้านสองหลัง -สีเขียวมีไว้อาศัย สีชมพูมีไว้หลบซ่อน มันใหญ่นดจะซ่อนทุกสิ่งให้ น้นจากสายตา ยัดเข้าไปได้ทุกอย่างตั้งแต่ลิงแป้งปาท่องโก๋เหลือใช้ นาฬิกาตาย รถเครื่องเกินจำนวนคนอาศัย เรื่อยไปถึงสองมือของ ศิลปินภาพเขียน ความฝันที่จะเติบโตนอกบ้านโป่ง ความลับที่ว่าน้ำชอบผู้ชาย และความรักไม่มีวันตาย - never dle ที่แปลว่านิรันดร์ เขาต้องทำงานตอนกลางคืน ต้องตื่นมาทำน้ำ เจ้าชู้ตอนตีสอง โคนความขีดจ้องของตั้งแต่แช่ถั่ว นวดแป้ง ถ้ำเท้าพล กระทั่งขนของขึ้นรถเย็นรูนออกไปขายตอนดี ความมืดก็ยังไม่ละ สายตาจากเขาเลย น้ำไม่เคยจ้องตอบมัน ก้มหน้าทำงานอย่างเดียว เกรงว่าถ้าเผลอมองแล้วจะโดนชกหน้าเอา แต่ถึงอย่างไร เขาก็ผ่าน มาได้หลายพันราตรี เกี่ยวกับผู้เขียน จิตจงกล เป็นนามปากกา ปูนปั้น เป็นชื่อเพราะ พ่อเป็นช่างปั้น กมลลักษณ์ ก็ชื่อ เพราะพ่อฝันเห็นดอกบัว (ไม่จริง) ปูนปั้นเป็นคนบ้านโป่ง อยู่ตำบลเดียวกับน้ำ เกิดปัทมา เติบโตมา กับตาบเจ็ดสีมเนีเจ็ดแสง ป้าส่งเธอไปเรียนมัธยมที่นครปฐม ไป เป็นเรทโทรเรียนที่นั่น แต่พอตกเย็นถึงบ้าน ก็อยู่กับไวโอลินเพราะ season change เธอได้มีโอกาสเป็นเด็กกทม. ตอนเรียนมหาลัย เธอเรียนออกแบบภาพยนตร์ เพราะเธอรักภาพยนตร์มากกว่าจะ ตามใครไปเรียนดนตรี จบมาก็ร่อนเร่บนโลกศิลปะและภาพถ่าย ใจ เต้นตุบดับทุกครั้งที่มี exhibition ยิ่งเป็น solo exhibition นี่ โคตรจะตื่นเต้าเลย เต้นเรื่อยๆ เต้นตึกติกจังหวะแปลกๆ อยู่นัก เธอก็ กลับไปซ่อนตัวหลังประตูบ้าน กมลลักษณ์จมจ่อมใต้จอกแหนเป็น ปัๆ และบัวดอกใหม่ก็งอกขึ้นมา เมื่อ 'จิดจงกล เริ่มเขียนแดนดาว never die ได้ที่คั่น 2 อัน