“ผมไม่ชอบผู้หญิงที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล” “แล้วคุณไม่เคยเป็นแบบนั้นเลยหรือ” ---------- ท่ามกลางดอกไม้งาม และแดดที่ตกค้างจากกาลอื่น ‘ณิการ์’ และ ‘หนิว’ พบกันครั้งที่เท่าไรไม่อาจทราบ สองเพื่อนสนิทเต้นรำอยู่ในครัวเล็กๆ ลึกเข้าไปในสวนรกเรื้อ ฝ่ายหนึ่งเพลิดเพลินกับการฆ่า—แกงดอกไม้ อีกฝ่ายฟูมฟายให้กับรักที่ไม่สมหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังรัก วันหนึ่ง ณิการ์ดำริจะทำกาเซโบ้—ศาลาหลังน้อยขึ้นในสวน เพื่อนเก่าของเธอจึงชวน ‘มหาสมุทร’ เข้ามาดูแลการก่อสร้าง ความสัมพันธ์ซับซ้อนของพวกเขาเริ่มขึ้นตอนนั้นจริงหรือ?