"ฤดูฝนท่ามกลางกลิ่นหอมอบอวลของดอกสายหยุดครั้งนั้น ความสัมพันธ์ที่งดงามได้ก่อเกิด แต่กลับจางหายไปเหมือนกลิ่นของดอกสายหยุดในยามสาย หยางไม่แปลกใจที่ฝ่ายนั้นจะวางตัวสูงส่งเหมือนจะให้เขาเอื้อมไม่ถึง เพราะชาติตระกูลที่แตกต่างกับครอบครัวที่มองคนไม่เท่ากัน คุณวิษ หรือวิษุวัตอันหมายถึง ‘จุดราตรีเสมอภาค’ เป็นวันที่กลางวันยาวนานเท่ากับกลางคืน แต่กลับไม่ยอมให้เขาได้ทัดเทียมเสมอภาคกันเป็นอันขาด หยางยอมโอนอ่อนให้ทุกอย่างแล้ว แต่ฝ่ายนั้นก็ยังเชิดหน้าเมินใส่ ผู้ดีเก่ากับเศรษฐีใหม่ ดอกฟ้ากับหมาศาลเจ้า ต่อให้เหยียดข่มกันขนาดไหน เขาก็จะปีนขึ้นไปคว้ามาให้ได้! หยางจะรอวันที่พวกเขาได้ครองคู่ ฟังวิษุวัตเอื้อนเอ่ยว่าทุกราตรีนับจากนี้เราสองเสมอกัน "