เจ็บรู้สึกสงบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้ว่าทำไม มันเหมือนการที่เขาพาตัวเองออกมาสร้างความทรงจำใหม่ ๆ กับไซซีไปปลดล็อกอะไรบางอย่างในใจกันเจ็มหวังให้ตัวเองดีขึ้นในทุก ๆ วันเพื่อที่จะกลับมารักตัวเองให้มากพอ... มากพอที่วันหนึ่งจะเอาใจไปรักคนอื่นได้บ้างอีกครั้งหนึ่งแต่พอเราสุขมาก ๆ เราก็ลืมคิดไปมันไม่ง่ายขนาดนั้น เพราะว่ารักคือคำที่หนักหนักหน่วงจนเขาไม่นึกอยากแบกมันอีก "ขอโทษครับ" "เราไม่รู้ว่าเรารักเธอรึเปล่า"ผมในตอนที่อายุยี่สิบแปด ยังหลงทางเหมือนกับตอนที่ผมอายุยี่สิบเจ็ด