(ไม่เคยแกะซีล) ปทุมดอกน้อย ณ สระสัตตบรรณ กลิ่นโชยชายหอมหวานแลงามสมทั่วสรรพางค์ จากสวรรค์ชั้นฟ้า กระทั่งนาคพิภพ จรดใต้พสุธา หวังครอบครองยอดชู้เคียงคู่พะเน้าพะนอ เพียงเสน่หามิอาจเทียบเท่าคุณประโยชน์ หากโลกาถล่มโกลาหลด้วยแย่งชิง ปรารถนาโลหิตเป็นโอสถวิเศษ แม้บุญญาเทียมบุตรองค์อมรินทร์ เจ้าอสุราหมายใจให้มีบุตรแห่งสวรรค์แต่กลับทำห่างเหิน หลีกเลี่ยงชิดใกล้ดั่งใจเคือง ย่ำยีหทัยให้ปทุมดอกน้อยหมองมัว “หากเจ้าตั้งครรกับุตรแห่งสวรรค์ คงจักเป็นวาสนาแก่เมืองยักษามิใช่น้อย แต่ตัวข้าจักไม่ร่วมเตียงกับเจ้าเด็ดขาด”