52 เฮิรตซ์... คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

(มีรอยเปื้อนตรงมุมหนังสือและปกหลัง) ในช่วงเวลาที่เหงาเจียนตายและโดดเดี่ยวเกินทน ฉันยังคงเชื่อมั่นว่าข้างนอกนั่นจะต้องมีใครสักคนที่รู้สึกเหมือนกันแค่คิดว่าเสียงแห่งความเปล่าเปลี่ยวนี้จะส่งถึงใครบางคน ก็ปลอบประโลมจิตใจอันบอบซ้ำได้มากมาย ชีวิตของคิโกะเป็นดังเช่นวาฬ 52 เฮิรตซ์ที่ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ไม่มีใครรับรู้ถึงตัวตน ทั้งยังไม่มีใครเข้าใจเมื่อเธอตัดสินใจพาตัวเองออกมาจากอดีตอันขมขื่นและย้ายมาอยู่ในเมืองเล็กๆ ริมทะเลของจังหวัดโออิตะเธอก็ได้พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งดูทุกข์ทนและแปลกแยกไม่ต่างกันแต่ไม่ว่าจะพยายามพูดคุยเท่าไร เสียงของเธอก็เหมือนจะส่งไปไม่ถึงเสียทิไม่รู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเสียงของวาฬเหงาทั้งสองตัวนี้จะสามารถสื่อถึงกันได้หรือไม่