มือหนึ่งในซีล ในวันที่ผมได้สูญเสียเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจไปพร้อมๆ กับหัวใจที่แหลกสลายของตัวเอง ไม่รู้ว่าวิ่งฝ่าสายฝนที่โหมกระหน่ำมาไกลแค่ไหน รู้เพียงว่าในตอนนี้บริเวณรอบตัวไร้เงาของผู้คน คงเพราะฝนที่ตกลงมาหนักทำให้ไม่มีใครออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกแบบผมในตอนนี้ "แฮก...อึก...ฮืออ" ผมหยุดวิ่ง ทั้งหอบเหนื่อยและร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน จนอารมณ์สงบลงกลับมามีสติอีกครั้ง ผมถึงกลิกดวงตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบ ถึงเห็นว่าในเวลานี้ตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าศาลของพระแม่ลักษมี ไม่รู้เพราะความเสียใจสิ้นหวังในชีวิตหรืออะไรดลใจให้ผมปีนรั้วบุกเข้าไปยืนตรงหน้ารูปปั้นของพระแม่ ก่อนจะนั่งลงพนมมือขึ้นพูดขอพรไปพร้อมกับตัดพ้อชีวิต โดยที่ไม่รู้เลยว่า พรที่ผมขอในตอนนั้นจะเป็นจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิต และเปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล... ใช้บับเบิ้ลรียูสในการห่อ