ความตายอันแสนสุข

สภาพใหม่ค่ะ ไม่ทีตำหนิ นักเขียนไม่อาจพาตัวเข้าไปรับใช้พวกที่สร้างประวัติศาสตร์ในปัจจุบัน มีแต่จะต้องรับใช้ผู้คนที่ตกเป็นเหยื่อ ผู้รับเคราะห์จากประวัติศาสตร์บทนั้น หาไม่แล้ว นักเขียนก็จะอยู่แต่ลำพังและไร้ซึ่งการแสดงออกทางศิลปะบรรดาพวกที่ยึดกุมอำนาจผูกขาดและสมุนบริวารอีกนับล้าน ๆ คน ก็ไม่อาจปลดปล่อยเขาออกจากความโดดเดี่ยว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาสมัครใจก้าวตามรอยเท้าพวกนั้นตรงกันข้าม เพียงความเงียบจากนักโทษนิรนาม ที่ถูกกดขี่บีบคั้นในอีกสุดมุมหนึ่งของโลก ก็พอเพียงจะอุดรั้งให้นักเขียนเลิกเนรเทศตัวเองขอแต่เพียงว่าในแต่ละครั้ง เขาจะไม่หลงลืมเสียงแห่งความเงียบและใช้สิทธิพิเศษแห่งเสรีภาพที่มีไปสะท้อนถ่ายเสียงเงียบนี้ให้ก้องกังวานโดยอาศัยวิถีทางศิลปะ