*มีรอยขีดเขียนข้างใน* “...ความคุ้นเคยกันแต่เก่าก่อนจะถูกละลืม รวมถึงวันเวลาโอลด์แลงซายน์งั้นหรือไร” เมื่อจบเพลงแล้ว ลอร่าก็ร้องถามไปเบาๆว่า “วันเวลา โอลด์แลงชายน์นั้นน่ะ เมื่อไรกันจ๊ะ” “เป็นเวลานานนมเนมาแล้ว ลอร่า" พ่อบอก “นอน ให้หลับเสียเถิด" แต่ลอร่านอนลืมตาอยู่ครู่ใหญ่ ฟังเสียงซอของพ่อที่ ครวญเบาๆ และเสียงลมดังวังเวงในป่าใหญ่... เดี๋ยวนี้ ล่อร่านอนนึกอยู่ในใจว่า "ตอนนี้เราเรียกกันว่าเวลา เธอดีใจที่ว่าบ้านอันอบอุ่นแสนสบาย พ่อแม่ และ แสงไฟกับเสียงดนตรีนี้เป็นเวลาเดี๋ยวนี้ เป็นเวลาที่จะไม่มีวัน ลืมเลือน เพราะมันเป็นเวลา"เดี๋ยวนี้” มันจะเป็น"เวลา อันนานนมเนมาแล้ว ไม่ได้