ไอ้เด็กนั่นชื่อกระต่าย มันเป็นมนุษย์จำพวกที่หลายครั้งผมก็อยากเป็น มันพาตัวเองไปสู่ความฉิบหายได้อย่างง่ายดาย อาจจะด้วยอายุ คิดว่านะ หล่อน…หลิว เป็นผู้หญิงก้นสวย ใส่แต่ชุดรัดรูป แล้วก็ติดบุหรี่ ข้อเสียคือหล่อนไม่กินมื้อดึก ข้อดีคือหล่อนยินดีนั่งเป็นเพื่อนจนกว่าผมจะกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อหมดชาม ส่วนผม บ๊อบบี้ ผมอยู่บนรถไฟเหาะ ขบวนรถหยุดชะงักที่จุดสูงสุด ในที่ที่ท้องฟ้ากับพสุธาอยู่ห่างกันหลักวินาที ความเป็นกับความตายซัดหมัดเข้าหน้ากัน หนึ่ง…สอง…แล้วผมก็ร่วง บ๊อบบี้ตื่นขึ้นมา เย็นนั้นเขาได้พบหลิว คืนนั้นเขาพบกระต่าย สองชื่อนี้วนเวียนเหมือนวิวรอบข้างก่อนที่ชีวิตบนรถไฟเหาะจะดิ่งพสุธาพุ่งชนเปลือกโลก คำเตือนเนื้อหา: (อาจสปอยล์เนื้อหาสำคัญ) *เนื้อหาต่อไปนี้มีการพูดถึงการตาย การทำร้ายตัวเอง การข่มขืน การฆ่าตัวตาย สภาวะจิตใจที่อาจสื่อถึงโรคซึมเศร้า การใช้อาวุธ และความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่กับเด็กที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปี