ฉันเริ่มเขียนนวนิยายซึ่งพ่อเป็นตัวละครหลัก ความรู้สึกกระอักกระอ่วนเอ่อขึ้นมาเมื่อถึงครึ่งเรื่อง เริ่มเขียนไม่นาน ฉันก็รู้ว่าให้เขียนเป็นนวนิยายนั้นคงไม่ได้ การเล่าเรื่องชีวิตที่ถูกบีบรัดด้วยความขัดสน ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะแต่งเติมสีสันสร้างเป็นงานศิลปะ อีกทั้งไม่มีสิทธิ์เขียนเรื่องให้ ‘ดื่มด่ำ’ หรือให้ ‘สะเทือนใจ’ ฉันจะรวบรวมคำพูด กิริยาอาการ สิ่งที่พ่อโปรดปราน เรื่องราวสำคัญๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างที่เห็นจากภายนอก ของการดำรงชีวิตซึ่งฉันเคยมีส่วนร่วมด้วย ไม่มีการรำลึกความหลังด้วยภาษาโอ่อ่าเกินเหตุ ไม่มีการเย้ยหยันให้สะใจ ฉันจะเขียนเรียบๆ เป็นธรรมชาติ ใช้ภาษาที่เคยเขียนถึงพ่อแม่ก่อนหน้านี้เพื่อบอกเล่าส่งข่าวสำคัญ…”