แดดบ่ายวันนี้มีสีเหมือนเธอ

รวมเรื่องราวของ “เธอ” ผู้มีตัวตนอยู่แค่ในความทรงจำ แต่เจือจางตลอดกาลอยู่ในเฉดสีรอบตัว เล่าผ่านโค้ดสี Hex และชื่อกำกับ ผสมพิกเมนต์ของคำสารภาพรัก จาก “ฉัน” ผู้มองเห็นสีของเธอ อยู่ในทุกๆ ที่ยกเว้นปัจจุบัน ความรักอาจมีความสามารถ ในการบีบบังคับให้เรา ใช้งานหัวใจให้หดหู่ที่สุด ร้องขอคำตอบรับรัก แม้จะไม่เคยรู้สึกว่าคู่ควร มันจึงไม่แปลกอะไร หากเรามองเห็นเขา อยู่ในทุกสถานที่ แต่ไม่เคยมองเห็นตัวเอง ปรากฏอยู่ ณ ที่ใดเลย “อย่าถามฉันเลยว่ารักเธอแค่ไหน เพราะฉันรักเท่าที่เธอทำร้าย และนั่นไม่ใช่คำตอบที่ดี”