หากลืมตาจะเห็นฟ้าผ่าเป็นห่ารัก

"เธอเป็นทุกอย่างที่ผมเป็นไม่ได้ เป็นแม่ ภรรยา ครอบครัว เหนืออื่นใด เธอแสดงออกได้ ว่าเธอรัก ผมขี้ขลาดเกินกว่าจะทำแบบนั้น" ในเรือนร่างที่ไม่มีสิทธิ์เลือกอยู่ 'ฟ้า' ไม่อาจเป็นสิ่งใดนอกจากพายุหลงฤดู ผิดที่ผิดทางตั้งแต่เกิด เดียวดายเกินกว่าจะยินดีในลมหายใจ เขาไม่อาจเป็นชายตามใจแม่ ไม่เคยเป็นหญิงในสายตาชายอีกคน ทว่ายังคงคว้านรักจากตัว มอบแด่ดาวฤกษ์ดวงเดียวในรั้วโรงเรียน เมื่อขาดร้าวแต่อยากให้ดวงดาวมองว่าสมบูรณ์ ฟ้าผืนนี้จึงไม่ได้ผ่าเป็นห่าฝน แต่เป็นห่ารักที่ฉีกตนด้วยมือเปล่า เฝ้ารอการเลือนหาย ของจงเกลียดจงชังในตัวเอง