หนังสืออ่านเอง สภาพ 75% "ผมอยากแต่งงานจัง" แทนที่จะได้รับคำตอบรับหวานๆ สิ่งที่ธิเบศร์ได้รับคือน้ำเสียงห้วนๆ ไร้เยื่อใย ติดจะประชดประชันด้วยซ้ำ "มาเที่ยวงานแบบนี้บ่อยๆ เดี๋ยวก็คงได้แต่งหรอก" ...งานข้าวผัดกระทะยักษ์ ! แต่ดูราวกับธิเบศร์ไม่ได้ยินน้ำเสียงแขวะกัดนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงดำดิ่งลงไปในความฝันแสนหวาน "พอแต่งงานแล้ว ผมอยากมีลูกเลย มีเยอะๆ ซักห้าหกคน" "งั้นเตรียมซื้อกระทะยักษ์ หม้อใหญ่ ตะหลิวซักยี่สิบอันเอาไว้ได้เลย" "ผมก็ว่างั้นแหละ คงต้องซื้อถ้วยจานชามช้อนทีละหลายๆ โหล โอย...แค่คิดก็มีความสุขแล้ว" ชื่นชีวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความฝันของธิเบศร์ช่างใหญ่โตปานขุนเขา กระทั่งไม่สะท้านสะเทือนสักนิดเมื่อถูกจิกกัด แขวะ และกระแนะกระแหน แต่...ความฝันที่ดี ที่แข็งแรง ก็ควรจะเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ ไม่ว่าใครจะเยาะเย้ยไยไพสักเพียงไหน แต่ในเมื่อมันคือฝันของเรา ก็ต้องเชื่อมั่นและศรัทธาอย่างสุดหัวใจ เหมือนอย่างที่ธิเบศร์กำลังทำอยู่ในเวลานี้นั่นละ